RSS feed

Gekrabbel

Geplaatst op

420862057481c6be94e40ef3ef6ef16bEigenlijk is je handtekening maar iets geks. Je hebt het waarschijnlijk ergens in je tienerjaren bedacht. Voor je eerste pinpas bijvoorbeeld. Wat voelde ik me toen ineens wijs. Mijn eerste stap richting volwassenheid was gezet, hoor. Pas op wereld, ik kom eraan!

Maar waar was die hele handtekening nou op gebaseerd?

Tijdens de middelbare school had ik me bekwaamd in het namaken van de handtekening van mijn vader. Niet voor een doktersbriefje, maar voor mijn puntenlijst. Die moesten we geregeld thuis laten tekenen voor gezien. En natuurlijk vergat ik dat en krabbelde ik nog net voordat de docent met haar ronde bij mij kwam de handtekening van mijn vader eronder. Om diezelfde dag thuis de puntenlijst alsnog aan mijn vader te laten zien, meestal met mijn duim om die onvoldoende voor wiskunde.

“Had ik die ondertekend?” vroeg mijn vader dan. “Nee, dat heb ik gedaan, maar ik ging het je toch wel laten zien, hoor!” Ik was blij dat hij over die handtekening begon en niet over die 5.

Dus toen ik aan het oefenen was voor mijn eigen handtekening – geen idee waarom ik dat deed, maar ja, je zit er je hele leven mee, dus vooruit – maakte ik automatisch die van mijn vader. Maar dan met mijn eigen voorletter.

Meer dan 20 jaar later zet ik nog altijd dezelfde krabbel. Het is namelijk niet zo dat je heel gemakkelijk verandert van handtekening. Hij wordt namelijk regelmatig vergeleken met een andere handtekening. Om te kijken of jij jij wel bent. En die op je paspoort, rijbewijs of pinpas gaat meestal jarenlang mee.

Iets dat zo uniek is. Iets dat zo belangrijk is op bepaalde documenten en overeenkomsten. Iets waar sommigen uren voor bij de uitgang van een theater, stadion of poppodium gaan staan. Dat iets is dus gewoon een tekeningetje dat jij helemaal zelf hebt mogen verzinnen.

Advertenties

Liever lui

Geplaatst op

92bdb08665238747f0e8b7bd8c65aaedIk snap niet wat er mis is met liever lui dan moe.

Zelf ben ik dus overduidelijk liever lui dan moe.

Dat zit zo.

Lui is je eigen keuze. Je hebt een middagje geen afspraken. Alles is af, gedaan, klaar. Natuurlijk moet er nog even een afwas gedaan worden, maar die kan ook wachten tot vanavond. Na het eten.

Je besluit lui te zijn. Op de bank te hangen met je telefoon, beetje te zappen langs Netflix (en een film uit te kiezen voor na het eten) (na de afwas dus) of gewoon wat in de zaterdagkrant te bladeren. Je bent wel iets aan het doen, maar ook een beetje lui. Zonder veel aandacht, gewoon lummelen en lanterfanten tegelijk.

Moe is geen keuze. Dat overkomt je. Je bent moe van werk, haasten, de kinderen of gewoon van een bepaald volwassen iemand. Ik ken niemand die er ooit bewust voor kiest om moe te zijn.

En wat is nou vervelender: een beetje lui in de tuin zitten en van de zon genieten? Of moe zijn van het snoeien van 20 meter buxus?

De Calvijnen onder ons zullen vast kiezen voor het laatst. En ja, soms kan moe zijn lekker zijn. Vlak voordat je naar bed wilt gaan bijvoorbeeld. Maar ik ben liever uitgerust. Kan ik tenminste lui zijn.

‘Dao zien ze toch’

Geplaatst op

df8bcceab845c8ab390b14c40abbdc0cEr ligt nog wat confetti in de hoek van de vensterbank. Achter mijn oor zit een restje verdwaalde schmink en mijn lijf geeft duidelijk aan dat er een periode van vasten moet volgen. Oftewel: drie dagen carnaval liggen achter ons. Een tijd van heel veel plezier. En creativiteit.

De tradities tijdens dit zuidelijke festijn zijn talrijk. En toegegeven, sommige zijn wat twijfelachtig.

De burgemeester geeft officieel de sleutel van de stad aan de Prins. Er worden over en weer wat politieke steken uitgedeeld tijdens de machtsoverdracht. In de optocht wordt met veel originaliteit het afgelopen jaar van een kritische noot voorzien. En als afsluiter van de drie dagen wordt er altijd wel iets in de hens gezet of theatraal naar beneden gehaald. Meestal voorzien van een lokaal volkslied en menig traantje bij verstokte carnavalisten.

Ik besloot om mij dit jaar nog eens in het feestgedruis te storten. Een pakje werd met veel enthousiasme bij elkaar gezocht. De uitvoering viel een beetje tegen. Als je telkens moet uitleggen wat je precies voorstelt, kun je niet echt spreken van een geslaagde outfit, maar dat mocht de pret niet drukken. Van gevreesde kou was dit jaar gelukkig geen sprake of werd verdreven door gezelligheid, gezelschap en gezwier.

Op een van de drie dagen had Lief een koebel te pakken. Hij besloot clandestien aan te sluiten bij voorbijtrekkende sambabands en gelegenheidsharmonieën. Afwisselend het ritme verstorend of voor een prettige aanvulling zorgend.

Als toeschouwer vielen mij voornamelijk de namen van de ‘zate hermeniekes’ op. Uiteraard in het Limburgs dialect. ‘Blamaasj’, ‘Miserabel’, ‘Dao zien ze toch’ (daar zijn ze toch), ‘Sjiet aon de luij’ (lak aan de mensen), ‘Um te jenke’ (om te huilen) en ‘Obbenuijts’ (opnieuw).

Het mooie aan al die namen vind ik de vindingrijkheid. Enkele ‘laat en zaat’ (‘laat en niet meer nuchter’) daargelaten. Zou daar een gestructureerde brainstormsessie met enkele marketingdeskundigen aan vooraf gegaan zijn? Of eerder tijdens de nazit van een repetitie? Ik verwacht het laatste. De beste ideeën ontstaan namelijk op de achterkant van een viltje, de beste namen voor een ‘zate hermenie’ na een bier of drie.

En  wat een zelfkennis schuilt er achter die namen. Nee, we zijn niet de beste musici. Nee, we klinken niet altijd zuiver. Maar wat hebben we een lol. En dat is het belangrijkste. Neem jezelf niet al te serieus, dat doen de anderen ook niet.

De zware drum en gedeukte trompet klinken nog na in mijn hoofd als ik dat laatste restje schmink wegpoets.

Het was weer een onvergetelijke vastelaovend.

Dit is geen luxe

Geplaatst op

c7e58d678b88660bb959e9bdc1a09a5cIk had het kunnen weten toen ik naar binnen ging. Op het raam stond in grote letters:

This is not a luxury

Drie jaar geleden was ik hier voor het eerst. Samen met een vriendin. Toch wat onwennig, maar we hadden een degelijk excuus. Zo vonden we zelf. We hadden net een week lang festival achter de kiezen. En onze voeten waren door het warme weer zo opgezwollen dat het soms leek alsof we geen enkels meer hadden. Om over al die danspasje op festival-bestendige gympies maar te zwijgen.

Dus stapten we met goed fatsoen bij de beautysalon naar binnen.

Onze voeten werden gewassen, gescrubd, bewerkt met vijltjes en als laatste kregen onze nagels een kleurtje. ‘She goes on and on’ stond er op mijn flesje. Vond ik wel toepasselijk.

Nee, dit was inderdaad geen luxe. De zomermaanden leken nog lang niet voorbij, dus poezelige voetjes in onze sandalen waren een must. Zo vonden we zelf.

Fast forward

Op een koude zondagochtend zat ik op de badrand naar mijn blote voeten te staren. Van ‘she goes on and on’ was allang geen sprake meer. De sandalen stonden op zolder en hadden plaatsgemaakt voor dichtgesnoerde veters en hoge laarzen. Geen vrolijk kleurtje op mijn nagels. Allesbehalve poezelig.

Tijd voor wat luxe.

Nu had ik geen excuus. Maar goed voor je voeten zorgen, had vast een dieperliggende betekenis. Beter aarden, steviger in je schoenen kunnen staan, oog hebben voor dat wat je niet ziet. Zoiets?

Dus stapte ik weer voorbij de grote letters. Deze keer alleen.

Klaar om te genieten stopte ik mijn voeten in het badje. Even later kwamen de tangetjes. Had ze die de vorige keer ook gebruikt? Dat weghalen van mijn nagelriemen, was dat echt noodzakelijk?

Dit was allesbehalve luxe. Dit ging richting pure marteling!

Waarom had ik dat de vorige keer niet gemerkt? (waarschijnlijk dankzij het gezelschap en de after-festival-bubbel waar we ons in bevonden)

Die avond zitten mijn poezelige voetjes diep in mijn winterlaarzen. “Ik snap ook niet dat je dat doet”, verbaast een andere vriendin zich. “Ik kon alleen maar denken: niet schoppen, niet schoppen…” verzucht ik mijn pedicure-ervaring.

‘This is not a luxury’: daar ben ik het dus he-le-maal mee eens.

Clippy

Geplaatst op

504767-Microsoft_0“Weet je wie pas schattig was, vroeger?”

Even denk ik dat Lief iemand gaat noemen die er tegenwoordig alles behalve schattig uit ziet.

“Die paperclip van Word!”

Ik besef dat hij Memory lane is ingeslagen. Het onschuldige soort.

Voor de mensen die niet weten wie Paperclip van Microsoft Word was. Dat was de help-functie. Officiële functieomschrijving: Office Assistent. In de vorm van– je raadt het al – een paperclip.

Eigenlijk was Paperclip een Siri avant la lettre. Je kon hem (ik denk dat het een hij was, vanwege die borstelige wenkbrauwen) alles vragen. Als het maar over tekstverwerken ging (nog zoiets uit de oudheid: tekstverwerken).

Hij tikte geregeld met zijn ijzertje op je scherm. Als je bijvoorbeeld iets heel omslachtig deed en waar Paperclip een snelkoppeling voor wist. Werd het irritant dan klikte je op ‘laat me deze tip niet meer zien’. Of je klikte het helemaal weg. Maar dat vond ik wel een beetje zielig. Hij zwaaide dan ook heel leuk.

Klikte je een document zomaar weg? Dan hielp Paperclip je eraan herinneren dat je die cruciale wijzigingen toch maar beter kon opslaan. Attente gast.

Paperclip is inmiddels met pensioen. In de huidige Word-versie is hij  vervangen door een simpele Help, waarna je bij de afdeling Ondersteuning en Hulpmiddelen voor het werken met Office terecht komt. Daardoor vergeet je spontaan je vraag. En deze Help is niet proactief. Dat jij heel onhandig zit te selecteren zal Help een worst wezen. Je zoekt het zelf maar uit. Met je geklik.

Gelukkig heeft Paperclip, of Clippit, zoals hij officieel heette, een eigen Wikipedia-pagina. Daar staat onder anderen dat zijn bijnaam Clippy was. Wij zijn kennelijk niet de enige die ‘m schattig vonden. Toegegeven: dat kwam ook wel door het kneuterige advies dat hij soms gaf.

Zoek je op afbeeldingen van Clippy dan vind je de meest hilarische variaties. Hij is niet vergeten en gewoon met ons de 21eeeuw ingegaan. Inclusief een poging op Reddit om de metalen betweter terug te brengen. Waar kan ik tekenen?

Kijk, dat zou Clippy dan wel weer weten.

Het ziet blauw van de fietsen

Geplaatst op

ivy bike lock“Wacht maar, als je erop gaat letten, zie je ze overal.” Zo voorspelde Lief enkele maanden geleden het fenomeen ‘blauwe fietsband’. Op mijn gezicht kwam geen enkele blik van herkenning, toen hij vertelde dat het wemelde van de fietsen in de binnenstad met blauwe in plaats van zwarte banden.

Ik werd eerder blij van dat gekke woord: wemelen.

Een paar dagen later viel dat wemelen wel op. Met name studenten gingen mee in deze nieuwe mode op fietsbandengebied. Kennelijk moet je je daar ook in onderscheiden. Even schiet de reclameslogan ‘Giroblauw past bij jou’. Jaren 80. Toen waren deze studenten nog niet eens geboren.

Nu waaien hypes vanuit de Randstad over het algemeen wat trager richting het zuiden. Dat zal iets met de Bourgondiër te maken hebben, die dit soort dingen met de armen gekruist op de borst van een afstandje bekijkt en eerst eens afwacht.

Dus als een vriendin uit het westen op bezoek is, zegt ze al gauw, achteloos: “Ja, dat zijn Swapfietsen.”

Voor de mensen die net als ik bij dit soort ontwikkelingen vrijwillig onder hun steen blijven zitten: dat is een abonnement op een fiets. Je least ‘m, zeg maar. Lekke band? Rammelende bagagedrager? Je ruilt je Swapfiets zo in voor een nieuwe. Je betaalt dus om te kunnen fietsen. De mensen van Swap zorgen dat dit altijd kan.

Hebben raakt uit de mode. Eerder hoorde ik verhalen over ‘betalen voor licht’ in plaats van voor een lampje. Of betalen voor het draaien van een wasje. Dat is geen wasserette, maar de afspraak dat je altijd een werkende wasmachine hebt.

En nu dus die fiets.

Bij nader onderzoek zag ik trouwens dat niet elke blauwe band een frame van Swapfiets had. Er waren ook mensen die alleen die blauwe fietsband hadden. Onder een rammelend, roodgeverfd frame of een verlopen Gazelle van oma. Zou er ook een Swapband zijn? Of zijn deze mensen maar half onder die steen vandaan gekomen en hebben ze het niet helemaal begrepen.

Het maakt de binnenstad wel een stuk vrolijker. Als Green wheels nou eens begint met groene autobanden.

Kijk uit, achter je!

Geplaatst op

Pulp FictionBehalve in de bioscoop hou ik tijdens een film dus nooit mijn mond. Waar Alice voor het ontbijt al zes onmogelijke dingen had bedacht, daar heb ik nog voor de opening credits al zes vragen bedacht. Meestal gaan ze wel over de betreffende film.

Dat wel.

Door de jaren heen heb ik gemerkt dat niet iedereen het op prijs stelt als ik die vragen ook hardop uitspreek. Dus zoek ik stilletjes op mijn telefoon in welke film die ene acteur nog meer speelt, probeer ik met Shazam uit te vinden wie dat liedje zingt en pieker ik me suf over wanneer we in Arizona op vakantie waren (fotoboeken staan dan weer iets te ver van de bank).

Is de film naar mijn smaak, dan neemt de vraagdichtheid af. Iets met mee- of inleven. Volgens mij droom ik daarom regelmatig dat ik achtervolgd wordt (achtervolgingen zitten in de helft van de films die we kijken, meestal als Lief aan de beurt is met kiezen), dat ik kan vliegen (daar geef ik Marvel de schuld van) of dat ik een bepaalde acteur ontmoet (geen idee waardoor dat komt, maar hartelijk dank daarvoor!).

Dus word ik het verhaal ingezogen en worden er geen onmogelijke vragen meer gesteld. Tenzij ik de verhaallijn kwijt ben (wat vaak komt, doordat ik toch even snel in dat fotoboek heb gebladerd), maar die kan de ander wel even kort uitleggen. Of mij gerust stellen met ‘we weten nu nog niet wie de dader is/wat er in het koffertje zit/hoe ze die komeet gaan stoppen’.

Als de spanning echter te groot wordt, ga ik weer meer praten. Nou ja, praten. Schrikken doen we volgens mij allemaal wel een keer bij een spannende scene (“Here’s Johnny!”) en ik weet zeker dat 80% van de mensen wel eens huilt bij een film (bij The Notebook 100%). Maar ik zeg dus geregeld nog net niet ‘Kijk uit, achter je!’.

Tegen de tv.

Volgens mij komt dat door al die poppenkast van vroeger. En dan bedoel ik een letterlijke poppenkast. Want werden we daar als kinderen niet juist gestimuleerd om mee te praten met het verhaal? “Kijk uit Jan Klaassen, de boef staat achter je!” Gelukkig kwam dan altijd net op tijd die agent of Katrien met een deegroller. Je moet er niet aan denken dat we toen al droomden over achtervolgingen.